Adriënne, 14 mei 2012
Kenia , Ugunja 24°

Een nieuwe baby, een eigen stek

Was eigenlijk niet van plan vandaag weer een verslag te maken, maar ik ben zo trots op mijn nieuwe baby dat ik het niet kon laten. Maar laat me bij het begin beginnen.
Vanmorgen mijn laatste ontbijt in Awasi. Ik heb twee avonden en twee ochtenden doorgebracht met Medine en we liggen elkaar wel. Samen aan het afscheidsontbijt dus, zelfs vroeg opgestaan, Medine moest om negen uur ergens gaan werken. Samen op de foto, nog een keer heerlijk lachen, email en telefoonnummer uitwisselen en een vage afspraak om elkaar in Kisumu nog een keer te ontmoeten. Heerlijke meid!
Stipt tien uur kwam Jarred voorgereden in, zoals ik al gevreesd had, een truck. Koffers achter in de laadbak, ikzelf naast hem. Samen op weg naar Kisumu. Een prachtige tocht langs kleine dorpjes en rijstvelden. En natuurlijk de evenaar passeren. Blijft toch heel bijzonder.
In Kisumu eerst Consolata opgepikt, een stuk minder comfortabel met deze vrouw van formaat naast me, maar wel een stuk gezelliger. Vervolgens naar Nakumat waar ik An zou ontmoeten. An is de vrouw die op dit moment de coach is van onze leerlingen die in Kisumu en Rangala werken. Ook al ben ik geen coach, het is fijn elkaar te kennen en voor An fijn te weten dat ze in noodgevallen op me terug kan vallen. Het was een korte kennismaking want An en Consolata hadden ergens een afspraak. Daar stond ik dus, in mijn eentje in de derde grootste stad van Kenia. Ben wat boodschappen gaan doen, heb nog even naar een camera gekeken. De mijne heeft het namelijk de tweede dag al begeven, heb nu alleen een heel klein cameraatje dat niet de beste kwaliteit foto’s maakt. Beter dan niets, maar toch. Vooralsnog vond ik de camera’s duur, wie weet kom ik ergens anders nog eens iets tegen.
Klein uurtje later waren Consolata en An terug en ben ik samen met An wat gaan drinken. We vonden elkaar meteen aardig, bovendien was het sowieso heerlijk om een uurtje Nederlands te praten. Goede afspraken gemaakt, op 10 juni ga ik naar An in Kisumu, blijf dan drie dagen in Panda’s Paradise en knoop er nog een paar dagen in een ander guesthouse aan vast om tijd door te brengen met Millicent en Liam. Een weekje vakantie zeg maar.
An werd opgehaald door Sammy en het was goed hem weer te zien. ‘Hoe gaat het met jou?’ vraagt hij dan. Ik antwoord in het Engels en vraag uiteraard hoe het met hem gaat. ‘Prima,’ is dan zijn antwoord. Mooie man, hij zal in Kisumu mijn chauffeur zijn.
Vervolgens ging de rit verder naar Rangala. Een weg die steeds slechter wordt, vijf keer politiecontrole, noodweer, langs de kant staan omdat er echt niet gereden kan worden, het maakte van de tocht wel een hele spannende.
In Rangala aangekomen hartelijk begroet door Zuster Marie Hester en haar personeel en door drie van de vier studenten die daar op dit moment aan het werk zijn. Ze zijn blij met mijn komst, vroegen meteen of we zaterdag iets leuks konden gaan doen. Nog eens uitgelegd dat ik niet hun coach ben maar dat niemand er bezwaar tegen zal hebben dat we wat vrije tijd met elkaar doorbrengen. We zullen het gaan zien.
In Kenia ergens op bezoek komen betekent ook een maaltijd, daar kom je niet onderuit. Speciaal voor Consolata, Jarred en mij waren er verrukkelijke pannenkoeken gebakken. Daarna alle kinderen begroeten in de babyhome. Het stond voor mij vast dat ik een van de kindjes, bij voorkeur een meisje, zou adopteren en ik wist ook zeker dat ze vanzelf op mijn pad zou komen. Ik had alleen niet gedacht dat dat al meteen vandaag zou zijn. Ze heet Elsie, (voluit Elizabeth) en ze is geboren op 25 januari van dit jaar, een dikke drie maanden oud dus. Smoorverliefd op haar, bij de eerste aanblik. Dat ik haar vandaag al vind is heel bijzonder. Op deze manier kan ik haar namelijk bijna drie maanden op zien groeien, misschien haar eerste lachje meemaken, haar eerste brabbeltje. Heerlijk te weten dat dit meisje een kans gaat krijgen. Ik hoop de komende maanden van haar te genieten en zal vast vaker iets over haar vertellen. Ik ben ontzetten blij met haar, zo’n mooi meisje! Dat bovendien de naam van mijn moeder draagt. Het heeft zo moeten zijn!
Tegen vijven brachten Jarred en Consolata mij naar Ugunja. Het valt me allemaal heel erg mee, de kant die ik vorig jaar oktober van het gebouw zag, was beslist niet de voordeligste kant.
Het is heerlijk mijn eigen stekje te hebben. Slechts één vertrek van, wat zal ik zeggen, drie bij vijf en een badkamer met koud stromend water en een toilet zonder bril. Maar, wel meer dan de meeste Kenianen voor zichzelf hebben. Het ene bed gebruik ik als kleerkast, een tafeltje als keuken, het andere tafeltje om aan te werken en te eten, de stoel is mijn nachtkastje. Ik ga het hier wel elf weken uithouden, geen probleem. Zo fijn om niet meer uit een koffer te leven. Niks voor mij, dat heb ik na een week meestal wel gehad.
Ik heb buiten een klein portiekje en daarvoor heb ik een plastic stoel geconfisqueerd. Voor het huis zelfs een piki-piki, maar die is waarschijnlijk van de buurman.
Ik was even vergeten dat ik in een gebied ben waar stroomuitval de gewoonste zaak van de wereld is. Heb dus al weer een uurtje in het donker gezeten. En donker is dan ook echt donker. Dat kennen we in Nederland niet meer. Herinnert me eraan dat ik morgen een aantal kaarsen moet kopen. Heb wel een zaklamp maar dat is maar een erg klein lichtje. Moet overigens ook een klamboe kopen, de klamboe die hier hangt is meer gat dan gaas. Zal dus niet erg effectief zijn. Maar een vrouw kan niet alles hebben. Wat ze niet heeft, daar kan ze altijd voor zorgen! Toch?
Inmiddels ook al kennis gemaakt met Christoffer, de man die me van en naar het werk zal gaan brengen op zijn piki-piki. Goeie prijsafspraak gemaakt, telefoonnummers uitgewisseld zodat we elkaar bij calamiteiten kunnen bereiken. Iets eerder of later is immers in Kenia geen bezwaar.
De geluiden van Kenia zijn in Ugunja weer heel anders dan in Awasi. De krekels zijn er nog steeds, de brulkikkers niet. Wel het gemekker van geiten, want die lopen hier dus gewoon op straat. Ben benieuwd of dat de hele nacht doorgaat. Ach, op een gegeven moment hoor je het gewoon niet meer, hoort het bij ‘this way of living’.
Ik ga zo meteen proberen te slapen. Morgen mijn eerste werkdag, ik word om half acht verwacht. Ik werk tot half zes. Pauze van half een tot drie, te kort om op en neer naar ‘huis’ te gaan. Maar dat ben ik wel gewend. Misschien een prima tijd om me op Luo te storten.
Vanaf nu krijg ik dus een druk leven, maar er zal zeker af en toe tijd zijn voor een verslag. Tot dan.

PS Voor Tonneke
Ik zal navragen of het mogelijk is Judith te ‘adopteren’. Ik denk dat je haar daarmee heel gelukkig maakt!

Naar Adriënne in Kenia bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl